P. Lond. 5 1814 Digital Corpus of Literary Papyri 59615 59615 717 59615 p.lond;5;1814 00291.000

© Digital Corpus of Literary Papyri. This work is licensed under a Creative Commons Attribution 3.0 License.

 London, British Library Pap 1546 c Oxford, Sackler Library, Papyrology Rooms 49 5B 98/B(4-5)b Oxford, Sackler Library, Papyrology Rooms 49 5B 85/80(a) papyrus

papyrus codex (columns: 1, pagination: 0)

 Found: Oxyrhynchos (Oxyrhynchites, Egypt); written: Egypt 200 - 399

Oxyrhynchites Egypt Oxyrhynchos

Egypt

This file encoded to comply with EpiDoc Guidelines and Schema version 8 http://www.stoa.org/epidoc/gl/5/

prose oratory literature classical Demosthenes; De falsa legatione 1-7, 9-13, 208-222, 309-310, 314-315 English Greek Finalized - This is good to go. Vote - Accept-Straight-to-Finalization - Yes. Submit - Changed diple obelismene from gtype to milestone Crosswalked to EpiDoc XML
κωλύητε οἱ νόμοι συνήγαγον ὑμᾶς, οὐχ ἵνα κυρίας τοῖς ἀδικοῦσι ποιῆτε. τοὺς μὲν οὖν ἄλλους, ὅσοι πρὸς τὰ κοινὰ δικαίως προσέρχονται, κἂν δεδωκότες ὦ σιν εὐθύνας, τὴν ἀειλογίαν ὁρῶ προτεινομένους, του τονὶ δὲ Αἰσχίνην πολὺ τἀναντία τούτου· πρὶν γὰρ εἰσ ελθεῖν εἰς ὑμᾶς καὶ λόγον δοῦναι τῶν πεπραγμένων τὸν μὲν ἀνήιρηκε τῶν ἐπὶ τὰς εὐθύνας ἐλθόντων, τοῖς δ’ ἀπειλεῖ περιιών, δεινότατον πάντων ἔθος εἰς τὴν πολιτείαν εἰσάγων καὶ ἀσυμφορώτατον ὑμῖν· εἰ γὰρ ὁ πράξας τι τῶν κοινῶν καὶ διοικήσας τῶι κα θ’ ἁυτὸν φόβωι καὶ μὴ τῶι δικαίωι κατασκευάσει μη δένα εἶναι κατήγορον αὑτοῦ, παντάπασιν ἄκυροι πάν των ὑμεῖς γενήσεσθε. τὸ μὲν οὖν ἐξελἐξελέγξεινἐξελέγχειν πολ λὰ καὶ δεινὰ πεποιηκότα τουτονὶ καὶ τῆς ἐσχάτης ἄξιον ὄντα τιμωρίας θαρρῶ καὶ πάνυ πιστεύω· ὃ δὲ καίπερ ὑπειληφὼς ταῦτα φοβοῦμαι, φράσω πρὸς ὑμᾶς καὶ οὐκ ἀποκρύψομαι, ὅτι μοι δοκοῦ σιν ἅπαντες οἱ παρ’ ὑμῖν ἀγῶνες οὐχ ἧττον, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τῶν καιρῶν ἢ τῶν πραγμάτων εἶναι, καὶ τὸ χρόνον γεγενῆσθαι μετὰ τὴν πρεσβείαν πολὺν δέδοικα, μή τινα λήθην ἢ συνήθειαν τῶν ἀδικημάτων ὑμῖν ἐμπεποιήκῃ. ὡς δή μοι δο κεῖ ἂν ὅμως ἐκ τούτων καὶ γνῶναι τὰ δίκαια καὶ δικάσαι νυνί, τοῦθ’ ὑμῖν αὐτοῖς, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, καὶ λογίσαισθε τίνων τῆι πόλει λόγον προσήκει παρὰ πρεσβευτοῦ λαβεῖν. πρῶτον μὲν τοίνυν ὧν ἀπήγγειλεν, δεύτερον δὲ ὧν ἔπεισεν, τρίτον δὲ ὧν προσετάξατε αὐτῶι, μετὰ ταῦτα τῶν χρόνων, ἐφ’ ἅπασι δὲ τούτοις, εἰ ἀδωροδοκήτως ἢ μὴ πάν τα ταῦτα πέπρακται. τί δήποτε τούτων; ἑκαστοἑκάστουἕκαστον οτι ἐκ μὲν τῶν ἀπαγγελιῶν τὸ βουλευ βουλευεσθαι περὶ τῶν πραγμάτων ὀρθῶς ὑμῖν ἐστίν· ἐάν μὲν οὖν ὦσιν ἀληθεῖς, τὰ δέοντα ἔγνωτε, ἐάν δὲ μὴ τοιαῦται, τὰ ἐναντία. τὰς δὲ συμβουλί ας πιστοτέρας ὑπολαμβάνετε εἶναι τὰς τῶν πρέσ βεων· ὡς γὰρ εἰδότων περὶ ὧν ἐπέμφθησαν ςὑμεῖς ἀκούετε· οὐδὲν οὖν ἐξελέγχεσθαι δικαιοδίκαιοςδίκαιον ἐστιν ὁ πρεσβευτὴς φαῦλον οὐδ’ ἀσύμφορον ὑμῖν συμβεβουλευκώς. καὶ μὴν περὶ ὧν γε προσετάξα τε εἰπεῖν ἢ πρᾶξαι καὶ διαρρήδην ἐψηφίσασθε ποιῆσαι, προσήκει διῳκηκέναι. εἶεν· τῶν δὲ δὴ χρόνων διὰ τί; ὅτι πολλάκις, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖ οι, συμβαίνει πολλῶν πραγμάτων καὶ μεγάλων καιρὸν ἐν βραχεῖ χρόνωι γίγνεσθαι, ὃν ἐάν τις ἑκὼν καθυφῆι τοῖς ἐναντίοις καὶ προδῷ, οὐδ’ ἂν ὁτιοῦν ποιήσηι πάλιν οἷός τ ἔσται σῶ σαι. ἀλλὰ μὴν ὑπέρ γε τοῦ προῖκ’ ἢ μή, τὸ μὲν ἐκ τούτων λαμβάνειν, ἐξ ὧν ἡ πόλις βλάπτε ται, πάντες εὖ οἶδ’ ὅτι φήσαιτ’ ἂν δεινὸν εἶναι καὶ πολλῆς ὀργῆς ἄξιον· ὁ μέντοι τὸν νόμον τιθεὶς οὐ διώρισε τοῦτο, ἀλλ’ ἁπλῶς εἶπε μηδαμῶς δῶρα λαμβάνειν, ἡγούμενος, ὡς ἐμοὶ δοκεῖν τόν ἅπαξ λαβόντα καὶ διαφθαρέντα ὑπὸ
μι σθοὺς εἰληφότα μετὰ Φιλοκράτους, καταψηφί σασθε αὐτοῦ καὶ δίκην ἀξίαν τῶν ἀδικημάτων λάβετε· ἂν δὲ μὴ ἐπιδείξω ταῦτα, ἢ μὴ πάντα, ἐμὲ μὲν φαῦλον ἡγεῖσθε τοῦτον δὲ αφἄφετεἀφίετε. πολλὰ δὲ καὶ δεινὰ κατηγορεῖν ἔχων ἔτι πρὸς τ ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, οὐκ ἔσθ ὅστις ἂν εἰκότως μισήσειενμεισήσειεν αὐτόν, βούλομαι πρὸ πάντων ὧν μέλλω λέγειν μνημονεύοντας ὑμ εὖ οἶδ’ ὅτι τοὺς πολλοὺς ὑπομνεῦσαι, τίνα τάξιν πρῶτον ἔταξεν Αἰσχίνης ἐν τῆι πολιτείαι τὸ πρῶτον, καὶ τίνας λόγους κατὰ τοῦ Φιλίππου δη μηγορεῖν ὤιετο δεῖν, ἵν’ εἰδῆθ’ ὅτι τοῖς ὑφ’ ἑαυτοῦ πεπραγμένοις καὶ δεδημηγορημένοις ἐξελεγχθήσεται δῶρ’ ἔχων. ἔστι τοίνυν οὗτος ὁ πρῶτος Ἀθηναίων αἰσθόμενος Φίλιπ πον, ὡς τότε δημηγορῶν ἔφη, ἐπιβουλεύοντα τοῖς Ἕλλησι καὶ διαφθείραντά τινας τῶν ἐν Ἀρκαδίαι προεστηκότων, καὶ ἔχων Ἴσχανδρον τὸν Νεοπτο λέμου δευτεραγωνιστήν, προσιὼν μὲν τῶι δήμῳδημωι, προσιὼν δὲ τῆι βουλῆι, περὶ τούτων, καὶ πείσας ὑμᾶς πανταχοῖ πρέσβεις περιπέμψαι τοὺς συνάξον τας δεῦρο τοὺς βουλευσομένους περὶ τοῦ πρὸς Φί λιππον πολέμου, καὶ ἀπαγγελῶν μετὰ ταῦτα ἥκων ἐξ Ἀρκαδίας τοὺς καλοὺς ἐκείνους καὶ μακροὺς λόγους, οὓς ἐν τοῖς μυρίοις ἐν Μεγάληι πόλει πρὸς Ἱερώνυμον τὸν ὑπὲρ Φιλίππου λέγοντα ὑπὲρ ὑμῶν ἔφη δεδημηγορηκέναι, καὶ διεξιὼν ἡλίκα τὴν Ἑλλάδα πᾶσαν, οὐχὶ τὰς ἰδίας μόνον ἀδικοῦσι πατρίδας οἱ δωροδοκοῦν τες καὶ χρήματα λαμβάνοντες παρὰ Φιλίππου. ἐ πεὶ δὴ τοίνυν ταῦταταυ πολιτευομένου τούτου τότε καὶ τοῦτο τὸ δεῖγμα ἐξενηνοχότας περὶ αὑτοῦ, τοὺς περὶ τῆς εἰρήνης η πέμπειν ὡς Φίλιππον ἐπείσθητε ὑπ’ Ἀριστοδήμου καὶ Νεοπτολέμου καὶ Κτησιφῶντος καὶ τῶν ἄλλων τῶν ἐκεῖθεν ἀπαγγελλόντων οὐδ’ ὁτιοῦν ὑγιές, γίνεται τῶν πρέσβεων τούτων εἷς καὶ οὗτος, οὐχ ὡς οὐχ ὡς τῶν ἀποδωσομένων τὰ ὑμέτερα, οὐ δ’ ὡς τῶν πεπιστευκότων τῷ Φιλίππωι, ἀλλ’ ὡς τῶν φυλαξόντων τοὺς ἄλλους· διὰ γὰρ τοὺς προ ειρημένους λόγους καὶ τὴν πρὸς τὸν Φίλιππον ἀ πέχθειαν ταύτην εἰκότως πάντες περὶ αὐ τοῦ εἴχετε τὴν δόξαν. προσελθὼν τοίνυν ἐ μοὶ μετὰ ταῦτα συνετάττετο κοινῆι πρεσβεύ ειν, καὶ ὅπως τὸν μιαρὸν καὶ κοινῆι φυλάξομεν ἀμφότεροι, τὸν Φιλοκράτην, πολλὰ παρεκελεύ σατο. καὶ μέχρι τοῦ δεῦρ’ ἐπανελθεῖν ἀπὸ τῆς πρώτης πρεσβείας ἐμὲ γοῦν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, διεφθαρμένος καὶ πεπρακὼς ἑαυτὸν ἐλάνθα νεν. χωρὶς γὰρ τῶν ἄλλων ὧν, εἰρήκει πρό τερον, ἀναστὰς τῆι προτέραι τῆι προτέραι τῶν ἐκκλησιῶν ἐν ἧι περὶ τῆς εἰρήνης ἐβουλεύ
ληθες ἰσχυρόν, καὶ τοὐναντίον ἀσθενὲς τὸ συν ειδέναι πεπρακόσιν αὑτοῖς τὰ πράγματα. τοῦτο παραιρεῖται τὴν θρασύτητα τὴν τούτων, τοῦτ’ ἀποστρέφει τὴν γλῶτταν, ἐμφράττει τὸ στόμα, ἄγχει, σιωπᾶν ποιεῖ. τὸ τοίνυν τελευταῖον ἴστε δήπου πρώην ἐν Πειραεῖ, ὅτε αὐ τὸν οὐκ εἰᾶτε πρεσβεύειν, βοῶντα ὡς εἰσαγγελεῖ με καὶ γράψεται καὶ ἰοὺ ἰού. καίτοι ταῦτα μέν ἐστιν μακρῶν καὶ πολλῶν ἀγώνων καὶ λόγων ἀρχή, ἐκεῖνα δε ἁπλᾶ καὶ δύο ἢ τρία ἴσως ῥήματα, ἃ κἂν ἐχθὲς ἐωνημένος ἄνθρω πος εἰπεῖν ἠδυνήθη, ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τουτὶ τὸ πρᾶγ μα πάνδεινόν ἐστι· οὑτοσὶ κατηγορεῖ ταῦτα ἐμοῦ ὧν αὐτὸς κοινωνὸς γέγονε, καὶ χρήματα εἰληφέναι φησὶν ἐμέ, αὐτὸς τούτων ωςμὲν τοίνυν οὐδὲν εἶπεν οὐδὲ ἐφθέγξατο, οὐδὲ ἤκουσεν ὑμῶν οὐδείς, ἄλλα δὲ ἠπεί λει. διὰ τί; ὅτι ταῦτα μὲν αὑτῷ συνῄδει πεπραγμένα, καὶ δοῦλος ἦν τῶν ῥημάτων τούτων. οὔκουν προσῄει πρὸς ταῦτα ἡ διάνοια, ἀλλὰ ἀνεδύετο· ἐπελαμβάνετο γὰρ αὐ τῆς τὸ συνειδέναι. λοιδορεῖσθαι δεαλλ οὐδὲν ἐκώλυεν αὐτὸν οὐδὲ βλασφημεῖν. ὃ τοίνυν μέγιστον ἁπάντων, καὶ οὐ λόγος ἀλλ’ ἔργον· βουλομένου γὰρ ἐμοῦ τὰ δίκαια, ὥσπερ ἐπρέσβευσα δίς, οὕτω καὶ λόγον ὑμῖν δοῦ ναι δίς, προσελθὼν Αἰσχίνης οὑτοσὶ τοῖς λογισταῖς ἔχων μάρτυρας πολλοὺς ἀπηγόρευε μὴ καλεῖν ἔμὲ εἰς τὸ δικαστήριον. τί οὖν ἦν τοῦτο; τῆς προτέρας ἐκείνης πρεσβείας, ἧς οὐδεὶς κατηγόρει, δοὺς λόγον οὐκέτι ἐβού λετο αὖθις εἰσιέναι περὶ ταύτης ἧς νῦν εἰσέρχεται, ἐν ᾗ πάντα τὰ ἀδικήματα ἐνῆν· ἐκ δὲ τοῦ δὶς ἔμ’ εἰσ ελθεῖν ἀνάγκη περιέστατοπεριειστατο καὶ τούτωι πάλιν εἰσιέ ναι· διὰ ταῦτα οὐκ εἴα με καλεῖν. καίτοι τοῦτο τὸ ἔργον, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, ἀμφότερα ὑμῖν ἐπιδείκνυσιν σα φῶς, καὶ κατεγνωκότα ἑαυτοῦ τοῦτον ὥστε μηδενὶ νῦν ὑμῶν εὐσεβῶς ἔχειν ἀποψηφίσασθαι αὐτοῦ, καὶ μηδὲν ἀληθέςἀλεθὲς ἐροῦντα περὶ ἐμοῦ· εἰ γὰρ εἶχε, τότε ἂν καὶ λέγων καὶ κατηγορῶν ἐξητάζετο, οὐ μὰ Δία οὐκ ἀπη γόρευε καλεῖν. ὡς τοίνυν ταῦτα ἀληθῆ λέγω, κάλει μοι τούτων τοὺς μάρτυρας. vac.ca ἀλλὰ μὴν ἐάν γέ τι ἔξω τῆς πρεσβείας βλασφημῆι περὶ ἐμοῦ, κατὰ πολλὰ οὐκ ἂν εἰκότως ἀκούοιτε αὐ τοῦ. οὐ γὰρ ἐγὼ κρίνομαι τήμερον, οὐδ’ ἐγχεῖ μετὰ ταῦ τα ὕδωρ οὐδεὶς ἐμοί. τί οὖν ἐστι ταῦτα πλὴν δικαίων λόγων ἀπορία; τίς γὰρ ἂν κατηγορεῖν ἕλοιτο κρινόμε νος, ἔχων ὅ τι ἀπολογήσεται; ἔτι τοίνυν κἀκεῖνο σκο πεῖτε, ἄνδρες δικασταί. εἰ ἐκρινόμην μὲν ἐγώ, κατη γόρει δὲ Αἰσχίνης οὑτοσί, Φίλιππος δ’ ἦν ὁ κρίνων, εἶτ ἐγὼ μηδὲν ἔχων εἰπεῖν ὡς οὐκ ἀδικῶ κακῶς ἔλεγον τουτονὶ καὶ προπηλακίζειν ἐπεχείρουν, οὐκ ἂν οἴεσθε καὶ κατ’ αὐτὸ τοῦτο ἀγανακτῆσαι τὸν Φίλιππον, εἰ παρὰ ἐκείνωι τοὺς ἐκείνου τις εὐεργέ τας εἰ κακῶς λέγει; μὴ τοίνυν ὑμεῖς χείρους γέ νησθε Φιλίππου, ἀλλ’ ὑπὲρ ὧν ἀγωνίζεται, περὶ τού των ἀναγκάζετε ἀπολογεῖσθαι. λέγε τὴν μαρτυρίαν. οὐκοῦν ἐγὼ μέν, ἐκ τοῦ μηδὲν ἐμαυτῷ συνειδέναι, καὶ λόγον διδόναι καὶ πάντα τὰ ἐκ τῶν νόμων ὑπέ χειν ὤμωσενωιμοσην, οὗτος δὲ τἀναντία. πῶς οὖν ταὔτα ἐ μοὶ καὶ τούτωι πέπρακται; ἢ πῶς ἔνεστι τούτωι ταῦ τα πρὸς ὑμᾶς λέγειν, ἃ μηδὲ ᾐτίαται πρότερον πώποτε; οὐδαμῶς δήπου. ἀλλ’ ὅμως ἐρεῖ, καὶ νὴ Δία εἰκότως γε. ἴστε γὰρ δή που τοῦθ, ὅτι ἀφ’ οὗ γεγόνασιν ἄνθρωποι καὶ κρίσεις γί γνονται, οὐδεὶς πώποτε ὁμολογῶν ἀδικεῖν ἑάλω, ἀλλὰ ἀναισχυντοῦσιν, ἀρνοῦνται, ψεύδονται, προφάσεις πλάτ τονται, πάντα ποιοῦσιν ὑπὲρ τοῦ μὴ δοῦναι δίκην. ἐφ’ ὧν οὐδενὸς δεῖ τήμερον ὑμᾶς παρακρουσθῆναι, ἀλλ’ ἀφ’ ὧν
ἴστε αὐτοὶ τὰ πράγματα κρῖναι, μὴ τοῖς ἐμοῖς λόγοις μη δὲ τοῖς τούτου προσέχειν, μηδέ γε τοῖς μάρτυσιν, οὓς οὗτος ἑτοίμους ἕξει μαρτυρεῖν ὁτιοῦν, Φιλίππωι χορηγῶι χρώμενος· ὄψεσθε δὲ ὡς ἑτοίμως αὐτῶι μαρτυρήσουσιν· μηδέ γε εἰ καλὸν καὶ μέγα οὗτος φθέγ ξεται, μηδ’ εἰ φαῦλον ἐγώ. οὐδὲ γὰρ ῥητόρων οὐδὲ λό γων ὑμᾶς κρίσιν τήμερον, εἴπερ εὖ φρονεῖτε, προσή κει ποιεῖσθαι, ἀλλ’ ὑπὲρ πραγμάτων αἰσχρῶς καὶ δεινῶς ἀπολωλότων τὴν ὑπάρχουσαν αἰσχύνην εἰς τοὺς αἰτίους ἀπώσασθαι, τὰ πεπραγμένα, ἃ πάν τες ἐπίστασθε, ἐξετάσαντας. τί οὖν ἐστι ταῦθ’ ἃ ὑμεῖς ἴστε καὶ οὐ παρὰ ἡμῶν ὑμᾶς ἀκοῦσαι δεῖ; εἰ μὲν ἅπαντα ὅσα ὑπέσχονθ’ ὑμῖν ἐκ τῆς εἰρήνης γέγονεν, καὶ τοσαύτης ἀνανδρίας καὶ κακίας ὑμεῖς ὁμολογησα εἶναι μεστοί, ὥστε μήτ’ ἐν τῆι χώραι τῶν πολεμίων ὄντων μήτε ἐκ θαλάττης πολιορκούμενοι μήτε ἐν ἄλλῳ μηδενὶ δεινῷ τῆς πόλεως οὔσης, ἀλλὰ καὶ σῖτον εὔωνον ὠνούμε νοι καὶ τἄλλα οὐδὲν χεῖρον πράττοντες ἢ νῦν, προ ειδότες καὶ προακηκοότες παρὰ τούτων καὶ τοὺς συμμάχους ἀπολουμένους καὶ Θηβαίους ἰσχυ ροὺς γενησομένους καὶ τὰ ἐπὶ Θρᾴκης Φίλιππον ληψόμενον καὶ ἐν Εὐβοίᾳ κατασκευασθησόμενα ὁρμητήρια ἐφ’ ὑμᾶς καὶ πάνθ’ ἃ πέπρακται γενη σόμενα, εἶτα τὴν εἰρήνην ἐποιήσασθε ἀγαπητῶς, ἀποψηφίσασθε Αἰσχίνου, καὶ μὴ πρὸς τοσούτοις αἰσ χροῖς καὶ ἐπιορκίαν προσκτήσησθε· οὐ γὰρ ὑμᾶς ἀδικεῖ, ἀλλ’ ἐγὼ μαίνομαι καὶ τετύφωμαι νῦν κατηγορῶν αὐτοῦ. εἰ δὲ πάντα τἀναντία τούτων καὶ πολλὰ καὶ φιλάνθρωπα εἰπόντες, Φίλιππον φιλεῖν τὴν πόλιν, Φωκέας σώσειν, Θηβαίους παύσειν τῆς ὕβρεως, ἔτι πρὸς τούτοις μείζον’ ἢ κατὰ Ἀμφί πολιν εὖ ποιήσειν ὑμᾶς Εὔβοιαν, Ὠρωπὸν ἀποδώσειν· ἐὰν τύχηι τῆς εἰρήνης, εἰ ταῦτα εἰπόντες καὶ ὑποσχόμενοι πάντα ἐξηπατήκασι καὶ πεφε νακίκασι καὶ μόνον οὐ τὴν Ἀττικὴν ὑμῶν περιῄρηνται, καταψηφίσασθε, καὶ μὴ πρὸς τοῖς ἄλλοις οἷς ὕβρισθε, οὐ γὰρ ἔγωγ’ οἶδ’ ὅ τι χρὴ λέ γειν ἄλλο, καὶ ὑπὲρ ὧν οὗτοι δεδωροδοκήκασιν ὑμεῖς τὴν ἀρὰν καὶ τὴν ἐπιορκίαν οἴκαδε εἰσ ενέγκησθε. ἔτι τοίνυν κἀκεῖνο σκοπεῖτ’, ὦ ἄνδρες δικασταί, τίνος εἵνεκα ἐγὼ μηδὲν ἠδι κηκότων τούτων κατηγορεῖν ἂν προειλόμην. οὐ γὰρ εὑρήσετε. ἡδὺ πολλοὺς ἐχθροὺς ἔχειν; οὐ δέ γ ἀσφαλές. ἀλλὰ ὑπῆρχέ μοι πρὸς τοῦτον ἀπέχθειά τις; οὐδεμία. τί οὖν; ἐφοβοῦ περὶ σαυτοῦ, καὶ διὰ δειλίαν ταύτην ἡγήσω σωτηρίαν· καὶ γὰρ ταῦτα ἀκήκοα αὐτὸν λέγειν. καίτοι μηδενός γε ὄντος, Αἰσχίνη, δεινοῦ μηδὲ ἀδικήματος, ὡς σὺ φῄς, εἰ γὰρ αὖ ταῦτ’ ἐρεῖ, σκοπεῖτε, ἄνδρες δικασταί, εἰ ἐφ’ οἷς ὁ μηδ’ ὁτιοῦν ἀδικῶν ἐφοβούμην ἐγὼ μὴ διὰ τούτους ἀπόλωμαι, τί τούτους προσήκει παθεῖν τοὺς αὐτοὺς ἠδικηκότας; ἀλλ’ οὐ διὰ ταῦτα. ἀλλὰ διὰ τί σου κατηγορῶ; συκοφαντῶ νὴ Δία, ἵνα ἀργύ ριον λάβω παρὰ σοῦ. καὶ πότερον ἦν μοι κρεῖττον παρὰ Φιλίππου λαβεῖν, τοῦ διδόντος πολὺ καὶ μη δενὸς τούτων ἔλαττον, καὶ φίλον κἀκεῖνον ἔχειν καὶ τούτους, ἦσαν γὰρ ἄν, ἦσαν φίλοι τῶν αὐτῶν κεκοινωνηκότι· οὐδὲ γὰρ νῦν ἔχθραν πατρικὴν ἔχουσι πρός με, ἀλλὰ ὅτι τῶν πεπραγμένων
ἤ γαγεν, πάντας ὑμᾶς εἰδέναι καὶ τοὺς περιεστη κότας τὰ μετὰ ταῦτα, καὶ ἐλεεῖν εὖ οἶδ ὅτι τὰς ἀτυχεῖς καὶ ταλαιπώρους ἀνθρώπους, ἃς οὐκ ἠλέησεν Αἰσχί νης, οὐδ’ ἐδάκρυσεν ἐπὶ τούτοις τὴν Ἑλλάδα, εἰ παρὰ τοῖς συμμάχοις ὑπὸ τῶν πρέσβεων ὑβρίζονται. ἀλλ’ ὑ πὲρ αὑτοῦ κλαήσει τοῦ τὰ τοιαῦτα πεπρεσβευκότος, καὶ τὰ παιδί’ ἴσως παράξει καὶ ἀναβιβᾶται. ὑμεῖς δὲ τούτου παιδία πεπονθότες
. φυ σῶν, τῶν Φιλίππου βουλομένων καὶ κλύδωνα καὶ μανίαν τὰ κα θεστηκότα πράγματα προσκυνῶν τὴν θόλον. ἐπανελθεῖν α
1814 c descr. P. Lond. 5
Demosthenes De falsa legatione