P.Herc. 339

ωιπ ναι φ το Ἀθην οις ωκαι τὴν νεσ ταμ παλα ηκακ ξαν οὐκα

δ τασαρ τν ἐπι ωσ ητινας α ου νις μη πρκται παρα υν ο μόνους πολλὰ καὶ με γίστους γενηθέντες τσιδο δοι συγγέγραφα α σψαπεριιν σ ω φ ν Ἐπικούρου δ ιτεπε ουιιπεγενα τε ω ω επδ ου ου ειτα πο τι τι λειπ

αλυολεσ α τὸν Ἐπίκουρον ἐν τῶι Τι μοκράτει γράφειν τὸ μετὰ Μη τροδώρου τὰς μυσαρώτατας ἐπιτελεῖν πράξεις· καὶ διὰ τὴν ἡδονὴν ὑπὸ Φαλανναίων καὶ Μεσσηνίων ἐκβεβλῆσθαι τοὺς Ἐπικουρείους· ἅμα δὲ διὰ το τε περὶ τῆς ἡδονῆς ατη ειν οἰόμενον τὸν Ἐπίκουρον· καὶ κατέσχε δια ν ταῦτα τὰ ψηφίσ ματα καθάπερ δείκνυται δακτύ λωι τὸ δὴ λεγόμενον· ναι φα δοται καὶ ἀπολαύσειν τοῖς καλοῖς ὑπο των ιν

ρονοινευλο τιν προπην Ἀθηναῖoι πρὸς τὸν Μακέδονα καὶ τὰς ἐπαθεισ ἐπ' αὐτοῦ τηει δ χιαγιστε ται Ἀπολλόδωρος δὲ τὸ καταδε δῆσθαι τίθησι τὴν πόλιν ἐπ' Ἀν τιπάτρου τοῦ πρὸ Ἁρρενείδου καὶ φρουρὰν εἰς τὸ Μουσεῖον τότ' εἰσῆχθαι ὑπ' Ἀντιγόνου καὶ τὰς ἀρχὰς ἀνηιρῆσθαι τὰ καὶ πᾶν ἑνὸς βουλεύματι τελεῖσθαι· δῆλον οὖν ὡς ἐκάλεσεν ἀν προσεδὲ βουλομ ερο ἐμποιού μενον ἀμ

ι τὴν τος Κλεακησ τε αὐτοῦ του σαφῶς ηξ αὐτὸν ενἐνενήκοντ' ἔτη γεγονότα καθάπερ ἐν τῆι πε ριεχούσηι τὰ περὶ ἀντιφω ἐπιστολῆι, λείπεται γινο ωκες ὁ Ζήνων ηι βε α τῶν ρ καὶ α ἐτῶν· ἀπὸ Κλεάρχου γὰρ ἐπ' Ἀρρενεί δην ἐφ' οὗ σται τε τελευτηκέναι Ζήνων' ἄπ εστιν ἐννέα καὶ τριάκοντ' ἔτη καὶ μῆνες τρεῖς νοσε ισ οντα μετὰ ισαειδ εδεμπετοκα μεαινθησε ταν ἀποτρέ

ψαντος αὐτὸν τοῦ μόνον λαμ βάνειν τὴν βασιλείαν καὶ με τὰ τὴν Λυσιμάχου τελευτὴν χαι σπονδ Γονατᾶς νων κρατήσας τῆς Μακεδο νίας ἐκπείπτει πάλιν εἰς τὴν Ἀσίαν· εἴθ' ὕστερον τ τους τοῦ βασιλεύειν Μακεδ ὥστ' εἴτε ἐπ' Εὐθίου γράψας εἶπε πειθΜακεδόνας πάντας, λέγων ἑαυτὸν κεων, ου εἶχε τ σιλ· εἴτ' ἐπ' Ἀναξικράτους πεαι γν τωρ καιταποτι βα ε ισ ε ταν

αξι ης εξε ε

α πολλάκις ἐξ θη πάντα λέγομεν, Ἱερώνυ μος τε μαρτυρεῖ καὶ ὁ Χαλκιδεὺς Εὔφαντος, ἔτι δ' Ἡγήμων ὁ ναιος καὶ Ἀπολλόδωρος ὁ γραμ ματικός· ειε καὶ υνη κως καὶ βουλόμενος εἶναι τοῦ Βαβυλωνίου μαθητὴς αυ τοις λέγει χοσκα ν τοίνυν οὐδὲ τοῦ Κιτι έως ἐστιν ἐπιστολὴ πρὸς ~~την~~ τὴν ουμενην ἀντιφω τῶν, περὶ ὧν λέγειν το δὲ τις ασησαι ων καὶ βαρβαρισμὸν ζει μετεώρως τε λοιδορεῖται τῆς ἡδονῆς ὅπερ ου τωι ποιεῖν ἐν ἄλλοις ειταταννετ ταςσε φρερχο ωνιλε ενη

κειναρα τὴν Ζήνωνος Πολιτείαν. ἔχειν δέ τινας ἁμαρτάδας, ὑπὸ νέου καὶ ἄφρο νος ὄντος ἔπτι γεγραμμέναςην, ὥστε δεῖν αὐτῆι μερίζειν τινὰ συνγνώμην. πρὸς οὓς χρὴ λέγειν, ὅτι τὸν ἔσεσθαι μέλλον τα φιλόσοφον, ἁπαλὸν δ' ὅπου καὶ νέον, ἀνάνκη παντὸς ἁγνεύ ειν τοιούτου καὶ λόγου καὶ πρά γματος, καὶ δίοτι προβάντα κατὰ, τὴν ἡλικίαν καὶ τὴν διά θεσιν ἔδει μάλιστα μὲν ἀφε λεῖν αὐτῆς, εἰ δὲ μή, διορθῶσαι. Ζήνωνιων γὰρ οὐκ ἦν ἀεί. καὶ τὸ παραπλήσιον αὐτὸν νε θαι καὶ δι' ἄλλων ἐπιδεικνύει τὴν μεμενηκυῖαν κρίσιν ἄχρι παντός. τὸ δὲ δὴ καὶ τοὺς ἀρχαί ους, ὧν ἐστιν μάλιστα θαυμασ τής, καὶ τῶν ἀπάντων τοὺς με γίστους καὶ πασο δουν καὶγε εσατο τὴν νοχεινκαι καυλτη γοναυ ητ πλ ι ω

δι τον φιλόσοφον κυλισθαι λέγουσιν τοῖς χη εομονοα καὶ τοὺς κακίστους τῶν ἐπιγεγο νότων ἐσχηκυῖαν συμψήρους καὶ πάντηι κυροῦσι τὸ διημαρτῆσ θαι τὴν Πολιτείαν· οἱ δὲ λέ γουσιν, ὅτι καὶ παντελῶς οὐδεὶς ἦν καὶ λέγειν αὐτὸν ὡς οὐδεὶς ἦν ὑπὲρ ἑαυτοῦ, διὸ καὶ τρόπωι τινὶ μηδ' ἐκείνου δεῖν αὐτὴν νομίζειν ψευδόμενοι, λέγειν τον οὐδ' ἄνωθεν ὑπάρχειν, ἀλλ' οὐχὶ μηδένα εἷναι· τάχα μὲν τὸ τῆς πατρίδος ἢ τοῦ γέ νους ἄσημον πογραφων , τά χα δὲ τὴν ἀκοσμίαν τῆς πρότε ρον αἱρέσεως προσκληροῦσιν ἃ πρὸς τὴν ὑπὲρ τῆς Πολιτείας ἀπολογίαν οὐδὲ μέχρι εη τει ινειται αυιεἷναί φησι, μᾶλλον ηβαοιδρα απο δι ι τ ισ

ὕστερος δεετα Στωι κῶν. καὶ γὰρ ὁμολογεῖται τὸ πανκάκως ἔχειν τὴν Πο λιτείαν· ἀλλ' ὥσπερ Ἐπίκου ρος, φασίν, ἐν τοῖς ἀρχαϊκοῖς λεγόμενος ἁμαρτάνειν οὐκ ἄ ξιος κρίνεται κατηγορίας, οὕ τως ὀφείλει μηδὲ Ζήνων. ἐγὼ δὲ φήσω παρὰ μὲν τοῖς ἀρχαίοις μηδὲν αἰσχρὸν εὑ ρίσκεσθαι μηδ' ἀσεβές, ἀνά μεστον δὲ τούτων εἶναι ταύ την, ἐφ' ὧι δὴ καὶ τυγχάνει τῆς κατηγορίας, οὐκ ἐπὶ τῶι περι έχειν τινὰς ἁμαρτίας κοινῶς κατεσπαρμένας, ἃν οὐ πᾶσιν ὑπαρ χειν ἀνέκφευκτα, διὰ τὸ μη δ' εἶναι δυνατὸν ἄνωθεν ἀνα μάρτητόν τινα γενέσθαι καὶ σοφόν, ταῦτα δὲ μηδὲ τῶν ἰδι ωτῶν εἰς τοὺς πανοσίους πεί πτειν. καὶ τὴν μὲγ γεγονυῖ αν μετάθεσιν καὶ διόρθωσιν ετηιριντος μό νης καὶ συμι ἐν τοῖς ἄλ λοις καὶ τῶν ὕστερον Στωικῶν διωκουστονι ιν α μσεις τινα οδισσικαιδι σαηοισασ

θυμηδέσιν, εἰ γένοιτο, παρο ρῶντες, ὅτι κατ' ἀρχὰς τοῦ γράμ ματος ἐμφαίνει τὸ πρόσφορον αὐτὴν ἐκτιθέναι καὶ τοῖς τόποις, ἐν οἷς ὑπῆρχε, καὶ τοῖς χρόνοις, καθ' οὓς ἔζη καὶ διότι μέμψε ως ἄξιαον ἄν ἦν τυγχάνειν, εἰ τοῦτο πεπόηκε· καὶ καθ' ὅσον ἀδυνάτους πάλιν ὑποθέσεις τοῦς οὐκ οὖσιν ἐνομοθέτει, τοὺς ὄντας παρείς· καὶ διότι προθέσε ως τοιαύτης οὔσης ἄθλιος ἦν ὁ τὰς οὕτως ὑποτιθέμενος ἐχθέσμους ὑποθέσεις· καὶ τὰ ἐπὶ τούτοις, ὅτι καθ' ὃν ἂν λό γον ὑποστήσηταί τις, ἀσεβείας ὑπερβολὴν ταῦτ' οὐ καταλέ λοιπε, καὶ τὸ τελευταῖον ὡς καὶ δι' ἄλλων τὰ παραπλήσια νομοθετεῖ. κἀκεῖνοι πρότερον, ὧν ἐστι θαυμαστής, καὶ τῆς ἀ γωγῆς οἱ διάδοχοι, θαρρούν τως δὲ κἀκεῖνό τινες λέγου σιν, ὅτι καὶ τοῦ ἡμαρτηκέναι σει Ζήνων' οὐχ οἱ Στωικοὶ τὰς εὐ θύνας ὑπέχειν ὀφείλουσιν· οὐ γὰρ εἰπδεδω κε ινων κα ιτα οὐ κ ἀνέχοντα σι μᾶλλον ἀξι ειαιθο

η τὴν ἀρχὴν καὶ Ἀντι σθένους καὶ Διογένους συνέσ τη, διὸ καὶ Σωκρατικοὶ καλεῖσ θαι θέλουσιν· ἀλλὰ τά γε πλεῖσ τα τῆς Στοᾶς ἀξιολόγως τὴν αὔξησιν ἔλαβεν διὰ Ζήνωνος, οἵ τε Στωικοὶ πάντες ὡς εἰπεῖν τὰ πρωτεῖα τῆς ἀγωγῆς ἀπο νέμουσιν αὐτῶι καὶ μετὰ τούτων ὁ Ἱππόβοτος καὶ τοὺς χρόνους ὁ ἀναγράψας Ἀπολ λόδωρος. οὐ μόνου παρεσ τάθησαν αἱ τοιαῦται κρίσεις, ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων Στωικῶν, ὥστε κἂν Ζήνωνά τις ἀπα ξιώσηι, πως καθὰ Ποσειδώνιος, φυλάξει τὴν ἄλλην σχολήν. τὰ δ' ὅμοια χρὴ λέγειν καὶ πρὸς ἐ κείνην τὴν , ὅτι τὴν ὅλην Στοὰν ν πο κατηγορ,ἃ οὐδὲ τῶν Στωικῶν τις εἰσδἐχεται. καὶ γὰρ ὁ κορυφαῖος αὐτῶν υστ εται. κἂν ἐφευρίσκωσιν αυτωτ οὐδεμία τε καὶ πάντως ἃν ασφ ταγε ιανυνι αι χαμαι, τὰς δ' αιι

ἀπωθούμενοι, κἀνόμοιον οὐ δὲν αὐτοῖς γίνεται· καὶ γὰρ οἱ πλεῖστοι τῶν αὐτῶν εἰσιν πα ρενγυηταί. τὸ δὲ λέγειν ὠς ἀπο δέχονται τὸν Ζήνωνα διὰ τὴν τοῦ τέλους εὕρεσιν οἱ Στωικοὶ κατατετολμηκότων ἐστι· καὶ γὰρ τὰ λοιπὰ τῶν δογμάτων θαυμάζουσιν αὐτοῦ. καὶ τῶν ἀμηχάνων ἐστὶν τοῦ τέλους ἐνδεχομένου μὴ καὶ τἆλλα συμφώνως ἀποδίδοσθαι. καὶ τῶι τέλει δὲ ἀκόλουθόν ἐστι τὰ διὰ τῆς Πολιτείας ἐκκείμε να προσδὲχεσθαι. τούτου γε δεδομένου πάνυ βέλτιον εἶχεν ἂν τὸ καὶ μή γεγενῆσθαι σοφὸν αὐτόν, ὥστ' οὐ νεμεσητὸν εἶναι τὸ διαμαρτάνειν. μέγαν δ' οὖν αὐτόν, εἰ καὶ μὴ σοφόν, ὁμολογοῦ σιν, γεγονέναι καὶ τῆς ἀγωγῆς ἀρχηγέτην· ἀλλ' εἰ μὲν μέτριος ἦν, οὐ καὶ φιλόδοξος ὡς ἀνάμεσ τος αἰσχρῶν δογμάτων εἶναι καὶ βαρυλόγων καὶ τὰ μέγιστα τῶν ἁμαρτη μάτων ουταποτιμησο ναι προβαλ ασ καὶ παρὰ τοῖς πλεί στοις κατακεχώρισται καὶ θαυ μαζομένοις ὑπ' αὐτῶν ὥστ' εἶ

ναι τῆς αἱρέσεως ἴδια. πρὸς δὲ τοὺς γενναίους καὶ τὴν Πο λιτείαν ὡς ἀναμάρτητον προσ δεχομένους τί ἄν τις λέγων ἀ τοπώτερον συνάπτοι; πειρῶν ται δ' οὖν οὐδὲ πρὸς ἄλλο τι φέρειν οὗτοι τὰς ἀπολογίας ἢ πρὸς τὰ περὶ τοῦ διαμηρίζειν τοσούτων περιειλλημένων κακῶν, καὶ προγεγραφότες ὅτι περὶ τῆς Πο λιτείας, ἀλλ' οὐχ ὅτι περί τινος ἀπολογήσονται μέρους. ἀλλὰ γὰρ ἐπεί τινες τῶν καθ' ἡμᾶς καὶ περὶ τῆς Διογένους, ὥς γε φα σι, διστάζουσιν Πολιτείας ὑπεκ δυόμενοι τὴν Στοάν, ῥητέ ον ἂν εἴη τὸ καὶ Διογένους εἶναι καὶ τὸν τρόπον ἔχουσαν τοῦτον, ὡς αἵ τ' ἀναγραφαὶ τῶν πινάκων αἵ τε βυβλιοθῆκαι σημαίνουσιν. καὶ Κλεάνθης ἐν τῶι Περὶ στο λῆς ὡς Διογένους αὐτῆς μνη μονεύει καὶ ἐπαινεῖ καὶ κοι νῶς τε τῶν ἐν αὐτῆι κἀ πὶ μέρους ἐνίων ἔχθεσιν ποι εῖται· καὶ Χρύσιππος ἐν τῶι Πε ρὶ πόλεως καὶ νόμου δι' αὐτῆς μιμνήσκεται καὶ τά τε εγ νομ ς ἐν ταῖς Πολιτείαις. κἀν τῶι Περὶ πολιτείας λαλήσας περὶ

ἀχρηστίας τῶν ὅπλων φησὶ ταῦ τα καὶ Διογένην λέγειν, ὅπερ γε ἐν τῆι Πολειτείαι μόνον φανή σεται γεγραφώς. κἀν τῶι Πε ρὶ τῶν μὴ δι' αὑτὰ αἱρετῶν φη σιν ἐν τῆι Πολιτείαι νομοθε τεῖν τὸν Διογένην περὶ τοῦ δεῖν ἀστραγάλοις νομιτεύεσ θαι. κεῖται δὲ ταὐτ' ἐν τῶι περὶ ἧς λαλοῦμεν κἀν τῶι πρώ τωι Πρὸς τοὺς ἄλλως νοοῦντας τὴν φρόνησιν. ἅμα κἀν τῶι Περὶ τὸν κατὰ φύσιν βίον μνημο νεύει γε αὐτῆς καὶ τῶν ἐκεῖ δυσσεβῶν οἷς καὶ συνκατατί θεται· κἀν τῶι δ Περὶ τοῦ καλοῦ καὶ τῆς ἡδονῆς πολλά κις αὐτῆς καὶ τῶν ἐν αὐτῆι μι μνήσκεται μετ' ἐγκωμίων. κἀν τῶι γ Περὶ δικαιοσύνης τὸ περὶ τῆς ἀνθρωποφαγίας δόγμα εσεσκει Διόγεννα θεκατακεχώρικε. τάχα δὲ τῆς αὐτῆς πραγματεί ας ἐν τῶι ζ Περὶ τοῦ καθήκον τος λέγειν τοδα τοῦθ' ὑπάρχειν. αὐ τὸς θ' ὁ Διογένης ἔν τε τῶι Ἀ τρεῖ καὶ τῶι Οἰδίποδι καὶ τῶι Φιλί

σκωι τὰ πλεῖστα τῶν κατὰ τὴν Πολιτείαν αἰσχρῶν καὶ ἀνο σίων ὡς ἀρέσκοντα καταχω ρίζει. καὶ Ἀντίπατρος ἐν τῶι Κατὰ τῶν αἱρέσεων τῆς τε τοῦ Ζήνωνος μιμνήσκεται Πολι τείας καὶ τῆς τοῦ Διογένους δό ξης, ἣν κατεχώρισεν ἐν τῆι Πο λιτείαι, τὴν ἀπαθίαν καταπλητ τόμενος αὐτῶν. καί φασί τινες· ἀλλ' οὐκ ἔστιν ἡ Πολιτεί α τοῦ Σινωπέως, ἀλλ' ἑτέρου τινός. κακῶν γάρ τις, οὐ Διογέ νης οτο κασωσ ε καὶ γράφει χου Διογένους καὶ εἴπα μεν ἐκεῖνον καὶ παραλογιστήν. καὶ διά τε τῆς ἀρχῆς τοῦ γράμ ματος καὶ τῆς τελευτῆς ἐμ φαίνεται τὸ πάντως ἐφικέσθαι τὸν Διογένη εκοσ τν ἐξ ἁλλου κισ υ ιυ ι

τὰ καλὰ τῶν ἀνθρώπων ἤδη παρα γράφωμεν, ὅπως ἂν ὡς ὀλιγώ τατον χρόνον ἐν ταῖς ἐπι νοίαις διατρίβωμεν αὐτῶν. ἀ ρέσκει τοίνυν τοῖς παναγέσι τούτοις κυνῶν μεταμσφιένυσ θαι βίον· ἀποκεκαλυμμένως τοῖς ὀνόμασι χρῆσθαι καἰκε ραίως καὶ πᾶσιν· ἀποτρίβεσ θαι φανερῶς· διπλῆν ἐσθῆτα με τενδύειν· παραχρῆσθαι τοῖς ἄρ ρεσιν οἳ κἂνι ἐρῶνται, κἂμ μὴ καὶ οἷοί τε ἀσμένως ἐπιδιδό ναι τοῖς προαιτουμένοις, συν βιάζεσθαι· τοσαις νατα τῶνναι τοὺς παῖδας πᾶσιν εἶναι κοινούς· λύεινκεἰ βιάζεται· ἀδελφαῖς ἑαυτῶν καὶ μητράσιν καὶ συγγενέ σιν συγγείνεσθαι, καὶ τοῖς ἀδελφοῖς καὶ τοῖς υἱοῖς· μη δενὸς ἀπέχεσθαι μέρους εἰς πλη σιασμὸν μηδ' ἂν πρός γέ τι να συντελῆται βίαν· ἐπιέναι τοῖς ἀνδράσιν

τὰς γυναῖκας, εἶτα ἐπάγειν δια φιλοτεχνεῖν, ὅπως ἂν αὐταῖς συμπλέκωνται, κἂμ μηδενὸς τυγχάνωσιν ἀγοράζειν τοὺς ἐξυπηρετήσοντας. ὡς ἔτυχε δέ, πᾶσι καὶ πάσαις χρῆσθαι· ταῖς ἰδίαις θεραπαίναις ἐπιπλέ κεσθαι τοὺς γεγαμηκότας· τὰς γεγαμημένας μετὰ τῶν προαιρουμένων συναπαί ρειν τοὺς ἄνδρας ἀπολιπού σας τὴν αὐτὴν στολὴν ἀμ πέχεσθαι τοῖς ἀνδράσιν τὰς γυναῖκας καὶ τῶν αὐτῶν με τέχειν ἐπιτηδευμάτων, πάν τως δὲ μηδ' ἅπαξ ἀπηλλοι ῶσθαι· δρόμον ἔτι καὶ γυμνάσι α ε γυμνὰς εἶναι καὶ πάντ' ἀφαιρούσας ἐναντίον πάντων καὶ συνγυμνάζεσ θαι τοῖς ἀνδράσιν μηδὲν ἀπο κεκρυμμένον γίνεσθαι τῶν ἰδίων τοὺς τελευ τῶντας τὸ πλεῖστον καὶ συνκατασιτεῖσθαι καὶ ατατ μὴ μέν τοι διαφέρεσθαι μηδὲ ἀτά φους προστ

καας β ἀνέχεσθαι μη δὲ τῶν ἄλλων μέρων, ἐὰν ἀφαι ρεθῆι καὶ τοὺς ἀνθρώπους δεῖν πατροφονεῖν καί μήτε πόλιν ἡγεῖσθαι μηδεμίαν ὧν ἐπιστάμεθα μήτε νόμον. ἅ παντας οἴεσθαι παιδάρια καὶ μαινομένους ὑπάρχειν ὥς γε καὶ νοσεῖν καὶ β καὶ τοὺς φίλους νομίζειν ὑπούλους καἰπίστους καὶ θε οῖς ἐχθροὺς καὶ αὑτοῖς, ὥσ τε μηδεμίαν πίστιν τῶν νῦν α νιηεκσ κατοὺς κα το ἐμ πᾶσιν ἁμαρτολούς, ὥστε μηδὲ τῶν νομιζομένων καλῶν ἢ δικαίων παρ' αὐτοῖς μηδὲν καλὸν ἐν τῆι φύσει κα θεστηκέναι καὶ δίκαιον δὲ τῶν αἰσχρῶν καὶ ἀδίκων οὕτως ἔχοντας ἅμα νεανικῶς ἀποπληκτεύεσθαι πρὸς τοὺς χιτονει σθαι. κἄν λ π ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν

ι αἰτίαν τ ις καὶ ευκαὶ ε γονὰς καὶ τοτεν ειναι τῶν μάλιστ' αἰσχρῶν ὡσὰν Ἑλένας καὶ Ἰοκάστας καὶ Φι λομήλας· ἀντὶ δὲ τῆς Ἀθηναί ων καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων διεξαγωγῆς εἰς Καμπανοὺς ἡμᾶς καὶ Τυρρηνίαν τὴν πάλαι καὶ Σαρδόνα καὶ Πέρσας μετοι κίζειν καὶ τὸ πέρας εἰπεῖν τὴν Ταυρικήν· ἀντὶ δὲ τῆς ἐξη μερωμένης ἐν τοῖς νῦν χρό νοις ἀναστροφῆς εἰς τὴν ἐπὶ τῶν γηγενῶν, εἴ πη δυνα τὸν αὐτοῖς ἐκ τῆς ἀνθρωπί νης σιτωνειγη λωεσλ εχη τὰς τοιαύτας, ἀλ λὰκσρημ ιαιαρα ἔσταιυνα ιχ η εναρζειτει παραισυ

ει σα. ἐὰν δέ τις αι εἰρημένοις, ανσ θεοιτιμεν μανίας καὶ ταύ της φαγεδαινώσης. ἡμεῖς δὲ καὶ τὰς ἀκοὰς καὶ τὸν νοῦν πολὺ πρότερον ἁγνευσάμε νοι δυσφημοσύνης ἀλγεινοτά της οὐδὲν μετέχομεν, ὡς ἐμή νυμεν.

Φιλοδήμου περὶ τῶν Στωικῶν